انگار

خیلی وقت است که از مصاحبت کسی لذت نمی‌برم. نه که اطرافم خالی باشد! نه! همه هستند. همه به ترتیب اجرای نقش! نه که کسی بد باشد، نه! همه خوبند! همه گل و بلبل! دوستان، خانواده و فامیل! گاه‌گاهی معرفی شدن به جمع‌های دوستانه! و باز هم لذت نبردن! بد است لذت آدم کور شود. انگار به یک شوک نیازمندم. یا یک تحول بزرگ!